Last night, we met in my dream.

ลาก่อนเธอที่ฉันเคยฝันอยู่ในทุกค่ำคืน

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด ตัวฉันก็ลืมเลือนใบหน้าของเธอ

หากแต่ว่า ฉันยังคงจำเธอได้ เพราะว่าฉันมีรูปถ่ายที่คอยกระตุ้นความทรงจำอยู่เสมอ

ว่าผู้ชายคนที่ฉันเคยหลงรักอย่างหัวปักหัวปำมีใบหน้าเช่นนี้

ตอนนี้...ฉันรู้แล้วว่าฉันควรจะทำอย่างไร

เพื่อให้ภาพของเธอลบเลือนไปจากหัวใจของฉันคนนี้ซะที

ใช่แล้ว

ฉันก็แค่ต้อง "หักดิบ" เท่านั้น

แม้ว่ามันจะง่ายๆ แต่มันต้องอดทน

แล้วเวลาจะทำให้ฉันลืมเธอได้

ลาก่อนเธอที่ฉันเคยรัก 

ป.ล. ฉันไม่หวังอะไรกับความรักอีกต่อไปแล้ว หากมีบุญวาสนาได้ประสบ ก็ถือว่าเป็นโชค แต่หากว่าไม่ ฉันก็ยังคงหายใจต่อไป และเห็นทีต่อไปน ตัวฉันี้อาจจะเป็นได้แค่เครื่องจักรหาเงินก็เป็นได้... เงินมีความสำคัญเหลือเกิน เพราะมันซื้อความสุขได้จริงๆ 

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฉันเคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว...

ถ้าจะบอกว่ามันมาจากที่ไหน ก็คงต้องตอบว่า

แอบเข้าสเปซของเขาเพื่อเข้าไปอ่านน่ะแหละ...

นี่เป็นเรื่องเดียวที่เขาเขียน ก่อนที่จะลบมันทิ้งในเวลาไม่นาน

ที่จริงฉันได้เซฟเก็บเอาไว้ด้วย แต่ดันเผลอลบไปโดยไม่ตั้งใจเสียนี่

เมื่อได้อ่านเรื่องนี้...ทำให้ฉันรู้ว่า ที่จริงแล้วเขาก็เป็นคนที่คิดอะไรลึกซึ่งเหมือนกัน

ทั้งๆที่ดูไม่น่าเป็นไปได้เลย แต่เอาเถอะ แท้จริงแล้วฉันรู้จักเขามากซักเพียงไหนเชียว

เรียกได้ว่า...ไม่ต่างอะไรไปกับคนแปลกหน้าหรอก

เรื่องของคืนวันศุกร์ที่เขาเขียนนั้นมีเนื้อความเกี่ยวกับ

ตัวผู้ชายคนนึงซึ่งน่าจะหมายถึงตัวเขาเองนั่นแหละ ที่ใช้ชีวิตไปอย่างว่างเปล่า

วนซ้ำไปซ้ำมาเป็นวงจร ทุกคืนวันศุกร์ก็ออกไปปาร์ตี้ เมาแล้วก็กลับ

กว่าจะตื่นก็เที่ยงๆของวันเสาร์ แล้วก็เตรียมตัวออกไปเที่ยวต่อ และก็เป็นแบบเดิมคือเมาแล้วก็กลับ

กว่าจะรู้ตัวก็เป็นตอนเย็นของวันอาทิตย์ซะแล้ว

เช้าวันจันทร์ก็ต้องไปเรียนตามเดิม เพื่อรอปลดปล่อยตอนคืนวันศุกร์ใหม่

ชีวิตที่ดูสนุก...แต่แท้จริงแล้วก็แสนจะว่างเปล่า เพราะขาดซึ่งความรัก

ที่ฉันจำไำด้คร่าวๆก็มีประมาณนี้แหละ อ่านแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า

ตัวฉันเองก็เช่นกัน ที่ยังคงใช้ชีวิตว่างเปล่าอยู่ร่ำไป...

ป.ล. ฉันไม่หวังแล้วหล่ะ กับความรักข้างเดียวนี้

ได้แต่ต้องปล่อยให้มันจางหายไปกับกาลเวลา... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     วาดรูปหลังจากไม่ได้วาดมาร่วมเดือน...

     วันนี้นั่งฟังเพลง Glass no Kutsu ของ Jyukai แล้วเกิดอยากวาดขึ้นมา จริงๆแล้วเพราะนั่งหาเซฟรูปวาดของ Yiso นั่นแหละ ดูรูปที่เค้าวาดแล้วรู้สึกเกิดแรงบันดาลใจจริงๆ อยากวาดรูปดีๆ ที่สื่อถึงความรู้สึกออกมาได้อย่างนั้นจริงๆ (ว่าแต่เราไปเอาเพลง Glass no Kutsu มาจากที่ไหนเนี่ย...? เซฟมาจากไหนก็จำไม่ได้ด้วยแฮะ)

Glass no kutsu (รองเท้าแก้ว)

Tokai no yoru irodoru machi akari ga
Ima atashi ni mahou wo kakeru
Kodomo mitai dato waratte mo ii yo
“…Kaeritakunai.”

Tsunaida te wo hodoku shigusa de
Kokoro minuite hoshii

Itsumono wakaremichi
GARASU no kutsu wo oiteyuku kara
Oikakete atashi no koto wo tsukamaete
Nemuranai yume no naka he…

“Nee, ZURUI yo.” Anata otona dakara
Tokidoki mou setsuna sugite
Tokei no hari kowashite shimaeru no wa
Anata shika inai no ni

Demo mata itsumono wakaremichi
GARASU no kutsu wo oiteyuku kara
Kono yoru ga owatteshimau sono mae ni
Tokenai mahou wo kakete

Donna koto wo omotte saru no?

Hitori no kaerimichi
GARASU no kutsu ga kanashiku hikaru
Hitogomi ni nijindeyuku ushirosugata
Itoshisa ga afureteku…

ส่วนคำแปลขอติดไว้ก่อนละกัน... เพราะแปลจากภาษาญี่ปุ่นจะง่ายกว่า เสียแต่ว่ายังหาไม่ได้

ใครหาได้ก็ช่วยส่งมาให้ด้วยนะคะ แล้วจะแปลให้...