Last night, we met in my dream.

               ความต่างของเวลาของสถานที่ที่เราอยู่กัน ณ ปัจจุบัน ทำให้ฉันกลายเป็นคนเสพติดการออนไลน์ในตอนเช้าๆแทน... แค่เพียงเห็นเขาออนไลน์แม้ไม่ได้ทักไม่ได้คุย ฉันก็รู้สึกดีแล้วหล่ะ คิดๆไปฉันก็ไม่ต่างอะไรกับคนโรคจิตรึว่าสโตกเกอร์หรอก เพียงแต่ว่าตัวฉันไม่ได้ไปไล่ตามเขาแค่นั้นเอง

              เพราะว่าดิสเพลย์ในเอ็มเอสเอนของเขาเปลี่ยนไป ฉันก็เลยรู้ว่าเขาน่าจะอัพไฮไฟฟ์ใหม่แล้ว ฉันจึงเข้าไฮไฟฟ์ทันที

แต่แล้ว...แทนที่ชื่อของเขาจะอยู่หน้าเดิม ชื่อของกลับกลับหายไป

ฉันคิดว่าเขาคงเปลี่ยนเป็นชื่อภาษาไทยแปลกๆแบบที่คนส่วนใหญ่เขากำลังทำกันตอนนี้ละมั๊ง

ทว่า...ที่หน้าตัวอักษรพิเศษก็ไม่มี

เหลืออีกอย่างเดียวก็คือ...ชื่อจริงเหรอ

ฉันรีบคลิกเข้าไปยังตัวอักษร W อย่างเร็วไว

ที่หน้านั้นเองที่ปรากฏเพจของเขาขึ้นอยู่

ตัวฉันรู้สึกดีใจเล็กๆ... ไม่ใช่เพราะว่าดีใจที่เจอเพจของเขาหรอกนะ

แต่เป็นเพราะชื่อจริงของฉันกับเขาขึ้นต้นด้วยพยัญชนะเดียวกันทั้งภาษาไทยแล้วก็ภาษาอังกฤษน่ะสิ

แล้วชื่อของเราสองคนก็เป็นชื่อสองพยางค์เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อจริงของเขาคล้ายกับชื่อจริงของป๊ามากเลยหล่ะ

พอฉันรู้ชื่อจริงของเขาครั้งแรก ฉันถึงรู้สึกถูกชะตามาก

(ขอบอกว่าฉันไม่ได้เป็นพวก Father-complex หรอกนะ)

               รูปใหม่ของเขาที่ถ่ายนั้นเป็นรูปสไตล์พวกออลจังเกาหลี... ซึ่งก็ดูดีมาก เขาที่มักจะพูดเสมอๆสมัยที่เราเรียนด้วยกันว่า ตัวเองหล่อเหมือนดาราฮ่องกงได้อย่างไม่กระดากปากนั้น พอฉันนึกถึงทีไรก็รู้สึกขำขึ้นมาทุกที ทว่า...ฉันไม่ค่อยเข้าใจแฟชั่นเมืองไทยตอนนี้เลยแฮะ ทำไมผู้ชายต้องใส่สกินนี่ซะพอดีตัวขนาดนั้นด้วย ฉันเวลาเดินผ่านเด็กญี่ปุ่นที่มหาลัยทีไรก็มักจะคิดอย่างนี้ทุกที ตอนนี้กลับกลายว่าที่ไทยก็ฮิตแบบนี้อยู่เหมือนกันแฮะ แต่เอาเถอะ แม้ว่าเขาจะดูดี...แต่ฉันก็ไม่ชอบสไตล์พังค์หรอกนะ

ป.ล. ฉันมารู้เอาทีหลังว่า ก่อนที่เค้าจะเปลี่ยนชื่อเพจไฮไฟฟ์ให้เป็นชื่อจริงนั้น เขาได้เข้ามาดูเพจของฉันด้วย ขอฉันคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...