1 มิถุนายน 2551

posted on 02 Jun 2008 11:22 by dream-lovers

 

 

 

             นานร่วมครึ่งเดือนที่ฉันไม่ได้ฝันถึงเขาอีกเลย... ในฝันเมื่อคืนตัวฉันกับครอบครัวกำลังจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ดูซอมซ่อแถวชายทะเลที่เป็นดินเลน เราเดินทางมาโดยเรือมั๊ง...แล้วพอเดินผ่านชายหาดที่เป็นดินเลน น้ำทะเลก็ขึ้นมาเรื่อยๆจนเดินไปไม่ถึง เป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง แต่ก็เดินไปจนถึงในที่สุด แต่พอถึงแล้วร้านนั้นก็ดูโทรมเกินไปถึงขนาดที่อี้นีบ่นออกมาว่าไปกินร้านอื่นกันเถอะทั้งๆที่สั่งอาหารไปแล้วด้วย พวกเราก็เลยออกจากร้านไปร้านอื่น

 

            ตัดมายังตัวฉันกับเคนที่จู่ๆก็ไปโผล่ที่สวนสนุกกำลังนั่งอยู่รถราง โดยที่ด้านหลังมีเขานั่งอยู่กับผู้หญิงคนนึง ฉันนั่งคู่กับเคน...ทว่าพอรถรางแล่นไปเรื่อยๆกลับกลายเป็นว่าที่จริงแล้วมันไม่ใช่รถรางแต่เป็นรถไฟเหาะตีลังกากลางแจ้งที่ฉันกลัว อย่างที่รู้ๆว่าฉันจะไม่เล่นเครื่องเล่นอะไรที่หวาดเสียวเด็ดขาด ตอนแรกฉันเลยทำท่าจะลง แต่ๆไปๆมาฉันก็ตัดสินใจนั่งต่อ แต่แล้วจู่ๆเขาที่นั่งที่แถวด้านหลังๆของรถไฟเหาะกลับชวนให้ผู้หญิงคนนั้นลงจากรถไฟเหาะแล้วไปเกาะดูรถไฟเหาะขบวนที่ฉันนั่งอยู่ริมรั้วของเครื่องเล่นแทน ฉันนั่งอยู่แถวที่สามจากด้านหน้าฝั่งซ้าย ส่วนเคนนั่งฝั่งขวา เก้าอี้สองแถวด้านหน้าเป็นที่โล่ง ช่วงที่รถไฟเหาะกำลังเลี้ยวโค้งเพื่อเตรียมไต่ระดับความสูงในตอนเริ่มนั้น มันก็เลี้ยวยังรั้วที่เขายืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง... เขาจ้องมองมายังตัวฉัน ฉันมองกลับเพียงแว่บเดียว เพื่อให้เห็นหน้าเขาที่ฉันอยากเห็น แล้วฉันก็มองไปทางอื่น เพราะว่าไม่กล้าที่จะสบตาต่อ ทว่า...เขายังคงมองมาที่ฉัน

 

            รถไฟเหาะไม่มีความน่ากลัวรึหวาดเสียวเอาซะเลย ช่างน่าแปลกใจ หลังจากเล่นอันนี้เสร็จ พวกเราก็ไปเล่นเครื่องเล่นอื่นต่อ และนี่เองที่เขาเดินเข้ามาพูดคุยกับฉันเรื่องรถไฟเหาะและชมว่าฉันเก่งที่ไม่กลัว เราเดินคุยกันตลอดทางเดินในบ้านผีสิง ข้างกายเขาด้านขวามีผู้หญิงคนนึงควงแขนอย่างไม่ปล่อย  ทั้งฉันและตัวเขาก็ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นพูดจ้ออยู่คนเดียวแล้วก็ควงแขนเขาไว้ราวกับคนบ้า เขาคุยกับฉันเป็นระยะๆ...จนกระทั่งฉันรู้สึกตัวเพราะนาฬิกาปลุกในมือถือเริ่มสั่น.... 

 

Comment

Comment:

Tweet