Last night, we met in my dream.

ตอนนี้ฝนตกบ่อยมาก มากเสียจนตัวฉันที่ไม่เคยชอบฝนมาก่อน กลับระอาสายฝนได้ถึงเพียงนี้

ไม่เหมือนสมัยอยู่เมืองไทย ต่อให้ฝนตกอย่างไร ฉันคนนี้ถ้าอยากทำอะไรก็จะทำอยู่เสมอๆ

(หากเพียงว่ามันไม่ใช่ฝนฟ้าคะนองละก็นะ...)

เวลาฝนตกทีไร ถ้าเป็นวันที่ไม่มีเรียน ฉันก็เอาแต่นั่งขลุกอยู่ในห้อง

เพื่อรอว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกเสียที

ทว่า...ผ่านไปเกือบหมดวันแล้ว ฝนเจ้ากรรมก็ไม่หยุดตก

ดูท่าฉันต้องรอพรุ่งนี้เช้ากระมัง

ถึงจะได้ออกไปข้างนอกบ้านได้

ทว่า....พรุ่งนี้ต่อให้ฝนยังคงตก

ฉันก็ต้องออกจากบ้านอยู่ดี

นี่แหละหนา...

"นิรันดร์ที่ไร้นิรันดร์...."

ไม่แน่...ฉันอาจจะกางร่มเดินไปยังคอนบินี่ในตอนย่ำค่ำก็เป็นได้

(แต่ฉันว่าฉันคงไม่ไปหรอก ไปแล้วกลัวจะได้ของอ้วนๆกลับมาเพิ่มเนื้ออ้วนๆให้ตัวเอง)

ป.ล. ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ฟุ้งซ่านแล้วหล่ะ ถ้าเป็นไปได้จะตั้งใจเรียนให้มากขึ้นอีก

เอาให้กลายเป็นเด็กเนิร์ดช่างแต่งตัวแล้วก็วนเวียนแต่หมู่เพื่อนผู้หญิงไปเลยก็ไม่เลวนะ