Last night, we met in my dream.

มันอาจจะดูไร้สาระก็ได้

แต่ตอนนี้ฉันก็ดันมีความคิดแบบนี้ขึ้นมาในหัวซะแล้วสิ

.

..

...

....

.....

....

...

..

.

ฉันคิดว่า ที่จริงแล้วความฝันที่เราเห็นๆกันนั้น อาจจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆก็ได้ แต่อาจจะไม่ใช่กับตัวเรา รึอาจจะเกิดกับตัวเรานั่นแหละ แต่เป็นตัวเราที่มิติอื่น เป็นคนอื่นที่มิติอื่น หรือคนอื่นที่มิติเดียวกันกับเรา และในกรณีที่เราฝันแล้วมันเกิดขึ้นมาจริงๆ นั่นก็เป็นเพราะว่ามันเกิดขึ้นในมิตินี้กับตัวเราคนนี้นี่เอง 

ด้วยเหตุนี้เอง บางคนถึงเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วในความฝัน

แต่ก็นั่นแหละว่า เราไม่สามารถจำได้หมด รึว่าต่อให้จำได้ก็จำได้ไม่แม่นยำเอาซะเลย นั่นมันก็คงเป็นเพราะจิตของเราคงอ่อนเกินไป ทำให้จำไม่ได้หมดกระมังในเวลาที่ฝันอยู่ ถ้าจิตเข้มแข็งมากๆ ก็คงจะสามารถรู้อะไรได้หลายๆ อย่างแน่เลย

โดยส่วนตัวแล้วฉันเชื่อว่าโลกแห่งความฝันนั้น เป็นโลกอีกมิติหนึ่งที่จิตของคนสามารถเข้าไปท่องเที่ยวได้

ไม่รู้สินะ

ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจดความฝันเอาไว้ แล้วมานั่งอ่านดูเหมือนกันนะ ว่ามันจะเป็นจริงซักกี่เรื่องกัน       

แต่ว่ามันคงจะเป็นงานหนักเกินไป

ฉันจึงได้แต่บันทึกเรื่องที่ฉันเคยฝันเกี่ยวกับเขาเอาไว้

แล้วก็ได้แต่ภาวนาให้มันเป็นจริงซักเรื่องทีเถอะ....

ว่าแต่แล้วคุณหล่ะ...เคยฝันอะไรแล้วมันเป็นจริงมั้ย 

ป.ล. ฝันที่เป็นจริงอันล่าสุดของฉันก็คือ เรื่องรายงานหล่ะ ฉันทุ่มเมกับรายงานนี้มาก แต่ก็รู้สึกว่าทำไม่ค่อยได้ดีละมั๊ง ก็มันยากนี่... สุดท้ายแล้วฉันก็ฝันว่า อาจารย์เอารายงานของฉันไปชมหน้าชั้นเรียน แล้วบอกว่าดีมากและก็ให้เพื่อนในห้องดูเป็นตัวอย่างใหญ่เลย  ในความจริง วันที่อาจารย์แจกรายงานคืนนั้น ฉันก็เกิดอารมณ์ท้อขึ้นมาซะอย่างนั้น ก็เลยโดดเรียนคาบนั้นไป แล้วพอไปเข้าเรียนในวันอื่นที่มีคลาส ก็ปรากฏว่าอาจารย์ชมของฉันว่าดีมาก แถมยังบอกว่าใช้ภาษาได้ดีซะอีก แล้วถามว่าเคยไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกาหรือที่อื่นมั้ย... แน่นอนสิว่าไม่ แสดงว่าตอนนี้ภาษาอังกฤษของฉันยังไม่ตกต่ำมากนักสินะ ถึงจะรู้สึกว่ามันแย่กว่าสมัยม.ปลายเยอะเลยก็เถอะ ขนาดตอนออกไปพรีเซนต์ตอนนี้ยังตื่นเตนแทบตาย พูดทีไรเสียงสั่นทุกทีเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะหาย คงเพราะฉันชอบสร้างแรงกดดันทางความคิดให้กับตัวเองโดยไม่รู้ตัวหล่ะมั๊ง แถมยังชอบสร้างสถานการณ์จำลองในใจก่อนอีก ลึกๆแล้วฉันมันก็พวก perfectionist ดีๆ นี่เอง...