Last night, we met in my dream.

และแล้ว จิตใจของฉันก็กลับมาสมดุลในที่สุด

ฉันไม่ได้ฝันถึงเขาอีกต่อไปแล้ว ไม่เลยซักครั้ง

แล้วก็ไม่ไดพร่ำเพ้อเหมือนดังเช่นเมื่อสองเดือนที่แล้วด้วย

บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกโล่งใจ

แต่ในขณะเดียวกันมันก็เหลือแต่ความเฉยชา

ถ้าสมมุติว่าฉันมีความรักขึ้นมาใหม่จริงๆหล่ะก็

ฉันคนนี้ก็ยังสงสัย ว่ามันจะไปได้นานซักเท่าไหร่กันนะ

แต่ดูแล้วคงเป็นได้ยากพอๆกับการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งนั่นแหละ 

เพราะว่าหัวใจของฉันด้านชาเกินไปเสียแล้วสิ 

ลึกๆแล้วถ้ามีโอกาสยังไงฉันก็คิดว่าฉันยังคงชอบเค้าอยู่ดีนั่นแหละ

เพราะว่ามันฝังใจลงไปแล้วหล่ะ

ฝังลงไปโดยไม่รู้ตัวจริงๆเลย

หรือเป็นเพราะว่าในอดีต...ฉันมีแต่คนๆนี้อยู่ในหัวมากเกินไป

รึเพราะว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทำให้ฉันสัมผัสถึงความเป็นจริงมากที่สุดก็ได้กระมัง

ถ้าเป็นไปได้ ตอนนี้ฉันอยากจะบอกเขาไปเลยหล่ะว่า

"ฉันเคยชอบนายนะ"

เพื่อที่ว่าจะได้ไม่มีอะไรติดต้างในหัวใจอีกต่อไป

ผลจะออกมาเป็นเช่นไร ตอนนี้ฉันก็ไม่แคร์แล้วหล่ะ

เพราะอย่างไรเสียสังคมที่เราอยู่ก็ห่างไกลเกินที่จะเป็นจริงได้อยู่แล้ว

ตอนนี้สิ่งที่ฉันกำลังรออยู่ก็คือ

โอกาสที่จะบอกเขาไปนั่นแหละว่าเคยชอบ

แต่ว่า

มันจะอีกนานเท่าไหร่หล่ะ 

ป.ล. ตอนนี้ฉันกำลังจะทดลองทฏษฏีของ The secret ดูดีกว่า

ถ้ามันเป็นจริงคงจะมีเรื่องอะไรสนุกๆเกิดขึ้นอีกเยอะเลย 

ฉันนึกว่า...จะไม่ฝันถึงเขาแล้วเชียวนะ

แต่เมื่อคืนก็ฝันจนได้ ทั้งๆที่ตอนนี้จิตใจของฉันรู้สึกเฉยชาแล้วก็ปลงกับความรักครั้งนี้เสียจน ฉันนึกแทบไม่ออกว่าหน้าตาของเขาเป็นอย่างไร พอฉันไปนั่งดูรูปเขาที่ฉันมีนั่นแหละถึงร้องอ๋อว่า...หน้าตาเขาเป็นแบบนี้นี่เอง แต่ว่ายิ่งมองเท่าไหร่ก็มีแต่ความเฉยชาเท่านั้นที่อยู่ในใจของฉัน เมื่อวานก็เช่นกัน ที่มหาลัยที่ฉันเจอแฝดของเขาที่ฉันว่าคล้ายหนักหนา แต่เป็นคนญี่ปุ่น พอฉันเห็นผู้ชายคนนั้นครั้งนี้เข้า ฉันกลับคิดว่า....คนนี้คือใครกันนะ ถ้าเป็นช่วงที่ฉันเพ้อเอามากๆ ฉันคงจะแอบยิ้มไปแล้วหล่ะ...

ในฝันเมื่อคืนก็เช่นกัน ออกมาประหลาดดีแท้

ในฝันทำไมเขาถึงมาอยู่บ้านของฉันที่ห้องรับแขกได้ก็ไม่รู้ ป๊ากับม้าก็กำลังว่าเขาใหญ่เลยที่เขาพูดว่าแล้วก็แกล้งฉัน ส่วนฉันก็ไม่ด้สนใจอะไรนัก ขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสองตามปกติ ป๊ากับม้าก็บอกให้เขามาขอโทษฉัน ซึ่งตัวฉันเองก็ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจอะไรเลย ตอนที่ฉันอยู่ในห้องน้ำนั่นเอง เขาก็เดินมายังหน้าห้องน้ำ ฉันเห็นว่าเขาใส่รองเท้าผ้าใบสีเขียวๆ กับยีนส์ซีดแล้วก็เสื้อสีเทาๆเขียวๆ ผ่านทางช่องประตูห้องน้ำ ฉันจึงเปิดประตูออกไปบอกว่า เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำ...

น่าแปลกเสียจริง ที่แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ปรากฏชัดเจนในความฝัน

ฉันว่าหัวใจของฉันคงจะลืมเขาไปแล้วจริงๆนั่นแหละ

ในที่สุด

...

..

.

ป.ล. ฝนก็ยังคงตกไม่หยุดเช่นเคย ฉันเบื่อสายฝนแล้วจริงๆนะ

ตอนนี้ฝนตกบ่อยมาก มากเสียจนตัวฉันที่ไม่เคยชอบฝนมาก่อน กลับระอาสายฝนได้ถึงเพียงนี้

ไม่เหมือนสมัยอยู่เมืองไทย ต่อให้ฝนตกอย่างไร ฉันคนนี้ถ้าอยากทำอะไรก็จะทำอยู่เสมอๆ

(หากเพียงว่ามันไม่ใช่ฝนฟ้าคะนองละก็นะ...)

เวลาฝนตกทีไร ถ้าเป็นวันที่ไม่มีเรียน ฉันก็เอาแต่นั่งขลุกอยู่ในห้อง

เพื่อรอว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกเสียที

ทว่า...ผ่านไปเกือบหมดวันแล้ว ฝนเจ้ากรรมก็ไม่หยุดตก

ดูท่าฉันต้องรอพรุ่งนี้เช้ากระมัง

ถึงจะได้ออกไปข้างนอกบ้านได้

ทว่า....พรุ่งนี้ต่อให้ฝนยังคงตก

ฉันก็ต้องออกจากบ้านอยู่ดี

นี่แหละหนา...

"นิรันดร์ที่ไร้นิรันดร์...."

ไม่แน่...ฉันอาจจะกางร่มเดินไปยังคอนบินี่ในตอนย่ำค่ำก็เป็นได้

(แต่ฉันว่าฉันคงไม่ไปหรอก ไปแล้วกลัวจะได้ของอ้วนๆกลับมาเพิ่มเนื้ออ้วนๆให้ตัวเอง)

ป.ล. ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ฟุ้งซ่านแล้วหล่ะ ถ้าเป็นไปได้จะตั้งใจเรียนให้มากขึ้นอีก

เอาให้กลายเป็นเด็กเนิร์ดช่างแต่งตัวแล้วก็วนเวียนแต่หมู่เพื่อนผู้หญิงไปเลยก็ไม่เลวนะ