Last night, we met in my dream.

ฉันนึกว่า...จะไม่ฝันถึงเขาแล้วเชียวนะ

แต่เมื่อคืนก็ฝันจนได้ ทั้งๆที่ตอนนี้จิตใจของฉันรู้สึกเฉยชาแล้วก็ปลงกับความรักครั้งนี้เสียจน ฉันนึกแทบไม่ออกว่าหน้าตาของเขาเป็นอย่างไร พอฉันไปนั่งดูรูปเขาที่ฉันมีนั่นแหละถึงร้องอ๋อว่า...หน้าตาเขาเป็นแบบนี้นี่เอง แต่ว่ายิ่งมองเท่าไหร่ก็มีแต่ความเฉยชาเท่านั้นที่อยู่ในใจของฉัน เมื่อวานก็เช่นกัน ที่มหาลัยที่ฉันเจอแฝดของเขาที่ฉันว่าคล้ายหนักหนา แต่เป็นคนญี่ปุ่น พอฉันเห็นผู้ชายคนนั้นครั้งนี้เข้า ฉันกลับคิดว่า....คนนี้คือใครกันนะ ถ้าเป็นช่วงที่ฉันเพ้อเอามากๆ ฉันคงจะแอบยิ้มไปแล้วหล่ะ...

ในฝันเมื่อคืนก็เช่นกัน ออกมาประหลาดดีแท้

ในฝันทำไมเขาถึงมาอยู่บ้านของฉันที่ห้องรับแขกได้ก็ไม่รู้ ป๊ากับม้าก็กำลังว่าเขาใหญ่เลยที่เขาพูดว่าแล้วก็แกล้งฉัน ส่วนฉันก็ไม่ด้สนใจอะไรนัก ขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสองตามปกติ ป๊ากับม้าก็บอกให้เขามาขอโทษฉัน ซึ่งตัวฉันเองก็ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจอะไรเลย ตอนที่ฉันอยู่ในห้องน้ำนั่นเอง เขาก็เดินมายังหน้าห้องน้ำ ฉันเห็นว่าเขาใส่รองเท้าผ้าใบสีเขียวๆ กับยีนส์ซีดแล้วก็เสื้อสีเทาๆเขียวๆ ผ่านทางช่องประตูห้องน้ำ ฉันจึงเปิดประตูออกไปบอกว่า เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำ...

น่าแปลกเสียจริง ที่แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ปรากฏชัดเจนในความฝัน

ฉันว่าหัวใจของฉันคงจะลืมเขาไปแล้วจริงๆนั่นแหละ

ในที่สุด

...

..

.

ป.ล. ฝนก็ยังคงตกไม่หยุดเช่นเคย ฉันเบื่อสายฝนแล้วจริงๆนะ

ตอนนี้ฝนตกบ่อยมาก มากเสียจนตัวฉันที่ไม่เคยชอบฝนมาก่อน กลับระอาสายฝนได้ถึงเพียงนี้

ไม่เหมือนสมัยอยู่เมืองไทย ต่อให้ฝนตกอย่างไร ฉันคนนี้ถ้าอยากทำอะไรก็จะทำอยู่เสมอๆ

(หากเพียงว่ามันไม่ใช่ฝนฟ้าคะนองละก็นะ...)

เวลาฝนตกทีไร ถ้าเป็นวันที่ไม่มีเรียน ฉันก็เอาแต่นั่งขลุกอยู่ในห้อง

เพื่อรอว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกเสียที

ทว่า...ผ่านไปเกือบหมดวันแล้ว ฝนเจ้ากรรมก็ไม่หยุดตก

ดูท่าฉันต้องรอพรุ่งนี้เช้ากระมัง

ถึงจะได้ออกไปข้างนอกบ้านได้

ทว่า....พรุ่งนี้ต่อให้ฝนยังคงตก

ฉันก็ต้องออกจากบ้านอยู่ดี

นี่แหละหนา...

"นิรันดร์ที่ไร้นิรันดร์...."

ไม่แน่...ฉันอาจจะกางร่มเดินไปยังคอนบินี่ในตอนย่ำค่ำก็เป็นได้

(แต่ฉันว่าฉันคงไม่ไปหรอก ไปแล้วกลัวจะได้ของอ้วนๆกลับมาเพิ่มเนื้ออ้วนๆให้ตัวเอง)

ป.ล. ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ฟุ้งซ่านแล้วหล่ะ ถ้าเป็นไปได้จะตั้งใจเรียนให้มากขึ้นอีก

เอาให้กลายเป็นเด็กเนิร์ดช่างแต่งตัวแล้วก็วนเวียนแต่หมู่เพื่อนผู้หญิงไปเลยก็ไม่เลวนะ

เมื่อคืนบนเรือขากลับมาจากทริปโอซาก้า เกียวโต ฉันก็ฝันถึงเขา...

ครั้งนี้ฉันคงเหนื่อยกับการเดินทางท่องเที่ยวมากเกินไปกระมัง...

             ในฝันครั้งนี้ฉันฝันเห็นเพื่อนคนนึงที่มหาลัยท้องโย้อยู่ แต่เป็นเพราะว่าตัวเธอคนนั้นอยากท้องเอง ก็เลยไปเอาสเปิร์มของใครก็ไม่รู้ให้หมอมาผสมให้ ฉันเห็นเธอในฝันแล้วก็กลัวว่าเธอจะใกล้คลอดเต็มที ก็พยายามดูแลเธอคนนั้นอยู่ต้อยๆเลย ตลกดีแฮะ แต่แล้วไปๆมาๆฉันเองก็ชักอยากกจะเริ่มมีลูกกับเค้าบ้าง ฉันก็เลยนึกถึงเขา... ซักพักเขาก็ปรากฏตัวขึ้นในความฝัน ฉันพยายามจะบอกรักเขาและบอกกับเขาว่าอยากมีลูกกับเขา แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปตรงๆ ในที่สุดก็เลยพยายามทำตัวติดๆกันไปแบบจีบแบบเพื่อนแทน ซึ่งเขาก็เล่นด้วยและคบกับฉันไปกลายๆ

            แม่ของพวกเราสองคนก็ดันรู้จักกันเสียด้วยสิ... ฉันเดินเล่นกับเขาไปยังแถวๆเซ็นหลุยส์ เขาเดินเข้าไปซื้อขาหมูทอดที่ร้านแถวนั้นแล้วฉันก็นั่งรอ แต่ซักพักฉันก็เดินไปยังร้านขายซีดี... ซีดีที่ฉันจะไปซื้อในฝันก็คืออาร์มแชร์...ทว่าร้านนั้นขายสี่ร้อยแปดสิบบาท ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอัลบั้มไหน แต่คนขายก็แซวๆว่าตอนนี้กำลังมีความรักแบบชื่อเพลงในอัลบั้มนี้เลยใช่มั้ยหล่ะ ฉันไม่ตอบได้แต่คิดว่าคนขายนี่ช่างจุ้นจ้านเสียจริง พอฉันตกลงที่จะซื้อซีดีอาร์มแชร์ ทางร้านก็บอกว่าของผลิตล็อตเก่าหมดแล้ว เหลือแต่ของที่ผลิตออกมาใหม่ซึ่งราคาก็สูงขึ้นไปอีกเป็นห้าร้อยแปดสิบบาท ฉันบ่นว่าทำไมแพงจัง ทางร้านก็เลยโชว์หน้าปกให้ดูซึ่งราคาก็เขียนไว้ว่าห้าร้อยแปดสิบบาทจริงๆ พอซื้อซีดีเสร็จฉันก็ย้อนไปเจอเขาอีกครั้ง...

            เรากลับไปหาแม่ของฉัน ซึ่งม้าบ่นเรื่องเรียนพิเศษอะไรซักอย่าง ทำนองว่าขะให้ฉันไปสอบแอดมิดใหม่ ให้ไปลงเรียนวิชาสังคม-ภาษาไทยซะ ซึ่งฉันก็บ่นอีกนั่นแหละว่าไม่อยากเรียน เขาก็เลยพูดว่างั้นไปสมัครเรียนด้วยกันกับเขาสิ เขาก็จะไปเรียนเป็นเพื่อนเอง ฉันก็งงๆว่าทำไมเขาจะขึ้นปีสี่อยู่ทนโท่ (แต่ที่จริงแล้วเขาอยู่ปีสามต่างหาก) จะไปเรียนทำไมอีก...

หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกตัว...